برخی از افراد هیچگاه، به دلیل ترس، لذت پرواز با پاراگلایدر و شناور شدن در هوا را تجربه نمی کنند. یک بار پرواز با پاراگلایدر بسیاری از واقعیت های شگفت آوری را که در پیرامون این ورزش وجود دارد، برای افراد روشن خواهد کرد.
اگر برای نخستین بار است که درباره این فعالیت پرهیجان فکر می کنید، و یا اینکه تمایل دارید که اطلاعات بیشتری را در حوزه پاراگلایدر کسب کنید، پس مطمئنا این مطالب برای شما جذاب خواهند بود.
.
پاراگلایدر بسیار امن تر از آن چیزی است که تصور می کنید.
در پاراگلایدر شما حداقل با ۳۰ مهار مختلف به بال متصل می شوید. این مهارها به اندازه کافی قوی بوده تا با بهره گیری از آن ها بتوانید وزن خود را حفظ کنید.
زمانی که به ورزش های هوایی از قبیل پاراگلایدر یا کایت سواری پرداخته می شود، می توان پاراگلایدر را در میان آن ها جز امن ترین ها محسوب کرد. تا زمانی که پاراگلایدر سوار در وضعیت جوی مناسب قرار دارد، حادثه و آسیب دیدگی بسیار به ندرت اتفاق خواهد افتاد. علاوه بر این، هر چه پرواز در ارتفاعات بالاتری انجام شود، ایمن تر بوده و در صورت اسیب دیدن پاراگلایدر، زمان کافی برای بهره گیری از چتر نجات پشتیبان بیشتر خواهد بود.
.
پاراگلایدر؛ تجربه ای لذت بخش و در عین حال ایمن
تا چند سال گذشته، مهارهایی که به عنون نگهدارنده پاراگلایدار به کار برده می شدند، علاوه بر اینکه از ایمنی کمتری نسبت به مهارهای فعلی برخوردار بودند، محدودیت هایی را نیز برای خلبان پاراگلایدر ایجاد می کردند. امروزه اما مهارهای به کار رفته در طراحی پارگلایدرها، در کنار افزایش ایمنی آن ها، راحتی را نیز به دوست داران این ورزش عرضه کرده اند. در پاراگلایدرها برای راحتی و حفظ تعادل بیشتر، از صندلی یا هارنس استفاده می کنند که خلبان بر روی آن مینشیند.
.
خلبان پاراگلایدر کنترل کامل بر عملکرد پاراگلایدر را دارا است
هرچند پرواز با پاراگلایدر به اندازه رانندگی با یک ماشین آسان نیست، اما خلبان دارای میزان کنترل شگفت انگیزی است. مهارهای مورد استفاده در گلایدر، به نوک انگشتان خلبان متصل شده و از این طریق خلبان می تواند طرفین و یا لبه عقب گلایدر را کنترل نماید.
در ظاهر شاید گفته شود تنها عنصری که به شانس بستگی دارد این است که گلایدر تا چه حدی بالا خواهد رفت. با این حال، این عامل علاوه بر کمی شانس برای موفقیت، بستگی زیادی به توانایی خلبان برای یافتن ستون های گرمایی یا ترمالها نیز دارد. خلبان هایی که توانایی استفاده از ستون های هوایی گرم را دارا هستند، ارتفاع و مدت زمان پرواز بیشتری را تجربه می کنند.
.
کایت سواری و پاراسیلینگ با پاراگلایدر تفاوت دارند.
بسیاری از افراد مبتدی که علاقه مند به تجربه پاراگلایدر هستند، پاراگلایدر را با کایت سواری و پاراسل یکسان در نظر گرفته که این بی شک اشتباه است.
احتمالا پیش آمده است که هنگام قدم زدن در کنار ساحل، فردی مشاهده کرده اید که به کمک توسط چیزی شبیه به یک چتر نجات بزرگ، در پشت یک قایق، در حال کشیده شدن است. این ورزش پاراسل نام دارد. این سازه توسط افرادی که در حال پرواز هستند هدایت نمی شود بلکه یک قایق در سطح آب وی را می کشد.
.
پرواز با پاراگلایدر آنگونه که به نظر میآید خطرناک نیست
پاراگلایدرینگ در واقع یکی از امن ترین ورزشهای هوایی است. در مرحله اول، شما با حداقل ۳۰ طناب به بال بالایی متصل می شوید که هر کدام به اندازه کافی برای تحمل وزن شما، قوی هستند. در حین پرواز با پاراگلایدر خطر تغییر شکل و یا در معرض سقوط قرار گرفتن وجود دارد، اما این اتفاق به ندرت پیش میآید و معمولا به دلیل پرواز در شرایط جوی نامناسب توسط خلبانهای کم تجربه اتفاق میافتد. اگر شما در ارتفاع کافی (بیش از ۷۰۰ فوت و یا بیشتر) هستید، چتر نجات شما را با امنیت به زمین هدایت می کند؛ خطر زمانی وجود دارد که بیش از حد به زمین در انجام برخی از مانورهای خطرناک، نزدیک باشید. در این صورت چتر نجات شما زمان مناسب برای باز شدن قبل از اینکه شما به زمین برسید را ندارد. در گروه پرواز آسمان تهران همواره اصل بر رعایت ایمین و سلامت افراد بنا نهاده شده است، به همین دلیل فرایند رزرو پرواز تفریحی یک روز قبل انجام شده و علاقمندان یک الی ۲ روز قبل از پرواز میتوانند جهت پرواز با ما تماس گرفته و از وضعیت جوی و آماده بودن شرایط با خبر شده و رزرو بلیط کنند.
پاراگلایدر توسط ناسا اسمگذاری شده است
لئوناردو داوینچی شاید اولین چتر نجات را طراحی کرده باشد، اما ناسا به طراحی آن کمک کرده و نام آن پاراگلایدر گذاشته است. در سال ۱۹۶۱، یک مهندس فرانسوی به نام پیر لمویین اولین قدم ها را با بریدن منافذ استراتژیک در یک چتر نجات انجام داد که به آن اجازه می داد تا در هوا صعود کرده و هدایت شود ، اما این ناسا بود که آنچه را که “بال بادبان” می نامید ، برای استفاده از کپسول داخل پاراگلایدر، توسعه داد.
از صندلی که اکنون روی آن نشسته اید راحتتر است
در پرواز با پاراگلایدر بر خلاف بسیاری از فعالیتهای مبتنی بر مهار، مانند پریدن و چتربازی، تمرکز بر روی مجموعه ای از تسمه ها و قسمتهایی در اطراف پاهای شما نیست. مهارکنندههای یک پاراگلایدر مدرن شما را به چیزی شبیه به یک صندلی سالن متصل می کند، که در آن چتر نجات و سایر خیمه ها قرار داده می شود و برخی از آنها حتی دارای پشتیبانی کمری هستند. پس از اینکه شما تیک آف کردید و به پرواز درآمدید، شما به سادگی “صندلی” را به زیر باسن خود سر می دهید و هر سمتی که باد شما را ببرد پرواز میکنید.
در پرواز با پاراگلایدر شما ترمز و گاز دارید
در پرواز با پاراگلایدر قطعا موتور احتراق وجود ندارد، اما خلبانان کنترل زیادی بر چتر خود دارند. کنترل در قسمتی که زیر دست خلبان و متصل به سمت راست و چپ بالها است قرار دارد که میتوانند برای هدایت و تنظیم سرعت از آن استفاده کنند. تنها چیزی که مستقیما تحت کنترل آنها نیست، صعود است – این بستگی به مهارت (و شانس) آن در پیدا کردن ستونهای حرارتی دارد.
می توانید از طریق پاراگلایدرسواری به سراسر کشور سفر کنید
اگر شما خیلی خیلی خوب عمل میکنید، میتوانید پروازهای ۱۵ الی ۲۵ دقیقهای داشته باشید. زمان پرواز بر اساس شرایط جوی تغییر میکند. اما خلبانهایی که مهارت کافی در پیدا کردن و بهرهبرداری ستونهای حرارتی دارند، میتوانند در قسمتهای مختلف پریده و فواصل طولانی را پرواز کنند، همچون ویل گاد، کسی که رکورد پرواز ۲۶۳ مایل را دارد.
.
منابع:
.http://paraglidertehran.com
.https://asemanetehran.com
