اسکی و تفریحات زمستانی (راهنما)

انواع اسکی

از لحاظ روش اسکی کردن، تجهیزات مورد استفاده و رشته­ های این ورزش در مسابقات جهانی و المپیک، این ورزش انواع گوناگونی دارد.

اسکی آلپاین

معروف­ترین و معمول­ترین نوع اسکی است که در آن اولا پاشنه پا بر روی چوب اسکی فیکس یا ثابت است و دوما دو صفحه اسکی مجزا برای هر پای اسکی باز وجود دارد. اسکی آلپاین هم برای مسابقات ورزشی و هم به عنوان اسکی تفریحی در پیست اسکی معمول است. انواع اسکی آلپاین در مسابقات ورزشی گوناگون است مانند:

• مارپیچ کوچک یا اسلالوم: این رشته از اسکی آلپاین، کوتاه­ترین مسیر حرکت در بین رشته­های دیگر را داراست. شرکت کنندگان دومسیر مارپیچی مختلف را پیموده و هر کس زمان کمتری کسب کند، موفق خواهد بود.
• مارپیچ بزرگ اسلالوم بزرگ : مانند مارپیچ کوچک است اما فاصله پیچ­ها و علامت­ها بیشتر است.
• اسکی سرعت یا دانهیل: در این رشته اسکی در یک مسیر مستقیم با پیچ کمتر و با سرعت بالا انجام می­شود.
• اسکی مارپیچ سرعت، اسلالوم سوپر ژه‌آن: از نظر سرعت و چیزی بین مارپیچ بزرگ و اسکی سرعت است.
• اسکی سوپر ترکیبی: در آن اسکی باز ابتدا یک مسیر مستقیم و سپس مارپیچ را می­پیماید.

اسکی شمالی

در این گونه از اسکی پاشنه پای اسکی‌باز به چوب اسکی ثابت نیست و ورزشکار می‌تواند به طور مثال برای انواعی از این اسکی در پیچ‌زدن به حالت «به‌زانو» درآید. در پیچ­ های تند به کار نمی­رود و بیشتر مخصوص شیب­های کم و اسکی صحرانوردی است. اسکی پرش نیز یکی از انواع اسکی شمالی است.

اسکی اسنوبرد

برخلاف اسکی آلپاین که به وسیله دو چوب اسکی و دستی انجام می­شود، در اسکی اسنوبرد پاها روی یک چوب ثابت می­شوند. در این نوع اسکی حرکت بیشتر به صورت مورب است. تعداد حرکت­های مورد نیاز برای آموزش در اسکی اسنوبرد کمتر از اسکی آلپاین است.

تجهیزات اسکی

ورزش اسکی به دلیل محیطی که این ورزش در آن انجام می­شود و همچنین ماهیت این ورزش که بسیار سریع و باهیجان دنبال می­شود، به تجهیزات خاص و پوشاک گرم وکاملا استاندارد نیاز دارد. تجهیزات در این ورزش به دو دسته لباس اسکی و وسایل اسکی یا همان ست اسکی تقسیم می­شود.

لباس اسکی

• لباس مورد نیاز برای اسکی شامل: کاپشن و شلوار اسکی، دستکش اسکی، کلاه اسکی، کفش اسکی و عینک اسکی می­شود. لباس در انواع اسکی یعنی اسکی آلپاین و اسنوبرد اندکی متفاوت است. در تهیه این وسایل باید به نکات زیر توجه کرد:
• کاپشن و شلوار اسکی باید کاملا با سایز بدن هماهنگ باشد. اگر کاپشن و شلوار تنگ باشد حرکت اسکی باز را محدود خواهد کرد و اگر هم گشاد باشد سرما به آن نفوذ خواهد کرد. همچنین محل دوخت و زیپ­ها در شلوار و کاپشن اسکی باید کاملا ضد آب باشد.
• دستکش اسکی بهتر است از جنس الیاف گورتکس (Gore-Tex) باشد تا هم ضدآب بوده و هم دست­ها را خشک و گرم نگاه ­دارد.
• وجود برف دید انسان را محدود می­کند. عینک اسکی باعث دید بهتر و فیلتر اشعه UV خوشید می­شود. از عینک­های دوجداره، ضدبخار و با جنس پلی کربنات استفاده کنید.
• کلاه اسکی در سه نوع عرضه می­شود: کلاه کامل، کلاه فک­دار و کلاه معمولی با پوشش گوش. سعی کنید از کلاه­هایی که قابلیت تهویه دارند و ضد ضربه هستند استفاده کنید.
• کفش اسکی از مهم­ترین تجهیزات اسکی و رابط پا با چوب اسکی است. برای تهیه کفش مناسب باید به سایز و فلکس کفش توجه داشته باشید. فلکس ضریبی است که مقدار انعطاف زاویه ساق کفش را با پنجه کفش را مشخص می­کند. فلکس کفش اسکی برای سطوح مبتدی تا حرفه­ای و همچنین برای کفش آقایان و خانوم­ها متفاوت است. همچنین نوع کفش انواع اسکی یعنی برای اسکی آلپاین و اسنوبرد متفاوت است.

لوازم یا ست اسکی

لوازم مورد نیاز برای انواع اسکی شامل اسکی آلپاین و اسنوبرد متفاوت است. این لوازم شامل چوب اسکی، فیکس کفش اسکی و باتوم اسکی است.

• چوب اسکی مهم­ترین وسیله برای اسکی است که برای اسکی آلپاین دو چوب برای هر پا جداگانه و در اسنوبرد یک عدد برای هر دو پا انتخاب می­شود. طول چوب اسکی برای سطح مبتدی معمولا برابر با قد اسکی باز تا چانه انتخاب می­شود.
• باتوم اسکی فقط برای حفظ تعادل اسکی باز در اسکی آلپاین به کار می­رود.
• فیکس کفش اسکی  وسیله­ای برای بستن و ثابت کردن کفش اسکی بر روی چوب اسکی است. کارکرد دیگر آن بازکردن چوب اسکی در مواقع اضطراری (مثل زمین خوردن) اسکی باز برای جلوگیری از آسیب احتمالی است. فیکس کفش اسکی که برای اسکی آلپاین و اسنوبرد متفاوت است.

تیوب سواری

سُر خوردن روی برف در حالت سوار بر تیوب، در حالی که جیغ می‌کشید و منظره‌های اطراف را از شدت سرعت زیادتان تشخیص نمی‌دهید تنها چند کلمه برای توصیف تیوب‌سواری است. تیوب‌سواری را باید امتحان کرد. زمانی که دیگران را در حال تیوب‌سواری می‌بینید که چطور با سرعت و پرش‌های کوتاه و بلند از شیب پایین می‌آیند از استرس نفستان حبس می‌شود اما زمانی که سوار بر تیوبید و از لذت و هیجان جیغ می‌کشید، استرس جای خودش را به ترشح مقدار زیادی آدرنالین و سرخوشی لذت‌بخشی می‌دهد. بسیاری تیوب‌سواری را یکی از خطرناک‌ترین تفریح‌های زمستانی می‌دانند، خنده‌های از ته دل در سرعتی بالا که ممکن است در نهایت حادثه‌ای ناخوشایند را به همراه داشته باشد. استاندارد بودن تیوب، تعداد نفراتی که سوار آن می‌شوند و میزان شیبی که از آن پایین می‌آیید در خطرناک شدن این تفریح تأثیر زیادی دارند.

یخ نوردی

بالا رفتن از یخ، نفس کشیدن در نزدیکی سرمایی که از سطح آن بلند می‌شود و کوبیدن تبر در ستون یخی بزرگ شاید بتواند تنها کمی از لذت این ورزش را بیان کند. یخ‌نوردی به بالا رفتن از اجسام یخی گفته می‌شود. فعالیتی که ورزشکاران در آن با تجهیزات خاصی از آبشارهای یخ زده، صخره‌های یخی و تکه‌های عظیم یخ بالا می‌روند. این ورزش نیازمند داشتن بدنی قوی و آشنا بودن با تکنیک‌های مخصوص است. هر چند یخ‌نوردی ورزش پرهزینه‌ای است اما علاقه‌مندان به این رشته هرسال با بی‌صبری تمام انتظار رسیدن فصل سرما و یخ زدن آبشارها را می‌کشند. یخ‌نوردی به‌صورت محدود و حرفه‌ای در گوشه‌و‌کنار ایران انجام می‌شود و مدرسه یخ‌نوردی میگون، در منطقه رودبار قصران، یکی از معروف‌ترین مدرسه‌های یخ نوردی ایران است.

بیل سواری در برف

بیل‌سواری در برف، حتی تکرار این اسم پر از حس هیجان و ماجراجویی است. برای اولین بار بیل‌سواری در برف یا «شاول ریسینگ» در سال ۱۹۹۷ به شهرت رسید. داستان این ورزش از آنجایی شروع شد که  کارکنان پیست‌های اسکی برای سریع‌تر رسیدن به پایین پیست سوار بیل‌های برف‌روبی خود می‌شدند. این افراد بر روی قسمت فلزی بیل می‌نشستند و پاهای خود را در امتداد چوب آن به سمت جلو دراز می‌کردند و با حرکات بدن به بیل سرعت و جهت می‌دادند. بالاترین سرعتی که در بیل‌سواری ثبت شده ۱۱۸ کیلومتر بر ساعت است. البته به‌خاطر ریسک بالا و خطرهایی که این فعالیت ورزشی دارد،‌ اسم آن در لیست مسابقات زمستانی بین‌المللی جایی ندارد اما هر  سال مسابقات اختصاصی بیل‌سواری در شهرهای مختلف جهان برگزار می‌شود.

اسکیت روی یخ

اسکیت روی یخ یا پاتیناژ را می‌توان یکی از رویایی‌ترین ورزش‌ها و تفریح‌های زمستانی دانست. شاید فکر کنید این ورزش متعلق به کشورهای خارجی و منطقه‌های سردسیر است اما در تهران هم باشگاهی مخصوص این ورزش با پیست یخ مصنوعی وجود دارد. لذت انجام حرکات نمایشی بر روی یخ و طی کردن مسیری مشخص با سرعت زیاد در حالی که  روی تیغه‌ای فلزی و یخ قدم برمی‌دارید قطعاً لذت و هیجانی وصف‌نشدنی دارد.

کایت سواری در برف

این ورزش را می‌شود تلفیقی از پرواز و اسکی به کمک کایت و اسنوبورد یا چوب‌های اسکی دانست. کایت‌سواری در برف یا «اسنو کایتینگ» در لیست ورزش‌های خطرناک قرار گرفته است. این ورزش برای اولین بار در اتریش اختراع شد و این روزها توسط افراد کمی در پیست‌های اسکی ایران انجام می‌شود. مهم‌‌ترین نکته در این ورزش شدت و جهت وزش باد است که کایت را بالا نگه می‌دارد. در واقع درگیر بودن دست‌ها برای کنترل کایت، اسکی معمولی را به چالشی پر از هیجان تبدیل کرده است.

.

منابع:

.https://www.otaghak.com
.https://donya-e-eqtesad.com
.http://bmtehran.ir