◉ درباره: شاهنشاهی هخامنشی یا امپراتوری پارس (در منابع غربی) (پارسی باستان: 𐎧𐏁𐏂، Xšāça، «شاهنشاهی») (550–330 پیش از میلاد) یک پادشاهی باستانی ایرانی استوار در باختر آسیا بود که توسط کوروش بزرگ در سال 550 پیش از میلاد بنیادگذاری گردید. در زمان خشایارشای یکم به بیشترین‌ اندازهٔ خود رسید، شاهنشاهی هخامنشی در بزرگ‌ترین گسترهٔ سرزمینی خود از بالکان و اروپای شرقی در باختر و تا دره سند در خاور امتداد داشت. این شاهنشاهی بزرگ‌ترین امپراتوری جهان تا بدان روز بود و در مجموع 5٫5 میلیون کیلومتر مربع (2٫1 میلیون مایل مربع) وسعت داشت و نهایتاً در پی حمله اسکندر مقدونی به ایران از بین رفت. شاهنشاهی هخامنشی نخستین و تنها حکومتی بود که همه جهان را برای بیش از دو سده یکپارچه کرد. امپراتوری ایران در اوج گستره خود در سال 480 پیش از میلاد هشت میلیون کیلومتر مربع (برخی آنرا پنج و نیم میلیون کیلومتر مربع می‌دانند) از دره سند در هند تا رود نیل در مصر و ناحیه بنغازی در لیبی امروزی و از رود دانوب در اروپا تا آسیای مرکزی وسعت داشت که آن را تبدیل به وسیع‌ترین امپراتوری باستانی تاریخ جهان کرد.